Εκτέλεση

Οι ζαχαρωτές μαντινάδες, έθιμο 100 και πλέον ετών, είχαν ξεχωριστή θέση στην Κρήτη. Εκείνη την εποχή η ζαχαρωτή μαντινάδα ήταν κάτι πολύ σημαντικό, όχι μόνο γιατί ήταν το μοναδικό γλύκισμα που περίμεναν μικροί και μεγάλοι αλλά και γιατί ήταν ένας τρόπος επικοινωνίας για τους νέους και τους ερωτευμένους.

Με τα πόδια ή τα γαϊδούρια, ξυπόλητοι ή με παπούτσια, οι «πανηγυράδες» πήγαιναν στα γύρω χωριά, μέχρι όπου τους “κρατούσαν” τα πόδια τους ή άντεχαν τα γαϊδούρια τους, για να πουλήσουν, μαντινάδες, σησαμόπιτες και παιχνίδια στα πανηγύρια: «Δέκα ζαχαρωτές μαντινάδες ένα φράγκο», έλεγαν οι «πανηγυράδες».

Τις μαντινάδες τις περίμεναν πώς και πώς, μικροί και μεγάλοι, που δεν αναζητούσαν μόνο τη γεύση του ζαχαρωτού, αλλά και τη χαρά του τυχαίου μηνύματος της μαντινάδας και πριν τη γευτούν ‘’μελετούσαν΄΄ την/τον αγαπημένη/ο τους.

Τις έφτιαχναν οι ίδιοι με τη βοήθεια της οικογένειας και των φίλων τους. Ζύμωναν πολλά κιλά ζάχαρη, γι' αυτό χρειάζονταν και χέρια. Στο χειρόμυλο άλεθαν την κανονική ζάχαρη για να γίνει άχνη.

Στην πήλινη λεκανίδα ετοίμαζαν το μείγμα, με άχνη ζάχαρη και την κόμη ενός φυτού, που λεγόταν δραγάτι.

Τύλιγαν τα χαρτάκια σε σχήμα κωνικό (τα χαρτάκια έγραφαν μια μαντινάδα, οι πιο πολλές ήταν ερωτικού περιερχομένου αλλά υπήρχαν και αυτές με σκωπτικό περιεχόμενο.) Έπλαθαν τη ζύμη και έκαναν ένα λεπτό ‘’κορδόνι‘’, το έκοβαν σε μικρά κομμάτια και το τύλιγαν απαλά στο χαρτάκι…

Υλικά

ζάχαρη

κόμη από δραγάτι